Category: Maite

ARGIA

By , 2017/07/08 16:36

Hemen dugu kanderailu eguna, urte guziz bezala. Jendeen, adinaren, tokiaren araberako erran-nahiak ditu egun horrek eta, denbora berean, berdintasun bat ere edo elgarrekilako lotura bat.

 

Matahamiak edo krepak egiten dira etxe ainitzetan eta okindegietan. Nolaz du krepak holako fama ? Hitz hori aipatzean, aurpegiak argitzen dira eta halako airostasun bat senditzen da, denak omore onean jartzen dituena. Ohidurak erraiten du matahamiaren forma borobilak eta kolore oriak iduzkia itxuratzen duela. Negu iluna eta egun beltzen ondotik gauak luzeak izana gatik, iduzkiaren nahikariak matahamiaren borobiltasun koloretsua iduzki bilakatzen du . Eta iduzkiak, bereziki neguan, badu ahal hori, alaitasuna eta airostasuna zabaltzen dituela gorputzean eta izpirituan.

Ohidurak erraiten du iragan urteko arinarekin egiten zirela krepak, urte berriarentzat joritasun sinboloa izana gatik.

 

Egun hortan ere Jesus Haurraren presentatzea Jerusalemeko tenploan, Elizak ospatzen du. Jondoni Luken Ebanjelioak erraiten du nola Maria eta Josepek, Jesus ekarri zuten tenplorat eta han aurkitu zuten Simeon deitu gizon bat. « Izpiritu Saindua berekin zuen eta aditzera emana zion ez zela hilen Jaunak igorri Mesias ikusi gabe ». Jesus ikusi zuelarik, haurra besoetan hartu eta erran zuen : «Orai Jauna zure zerbitzaria joaitera utz dezakezu, hitzeman duzun bezala, bakean ; neure begiez ikusi baitut zure salbamendua, herri guzien aitzinean zuk prestatua, nazioneen argitzeko argia eta zure herri Israelen aintza ».

Girixtinoentzat, Jesus argia da, beren biziko argia. Egun hortako mezan, kandelak pixten dira, apezak benedikatzen ditu eta jendeak prosionean sartzen dira elizan. Bururatzean bakotxak bere kandela etxerat eremaiten du eta ortzia delarik, pixten du. Jainkoaren argia goraitpatzen  da.

 

Elizak egun hortan ospatzen ditu ere beren bizia Jainkoari kontsekratu dituzten serora eta fraile guziak. Maria eta Josepe tenplorat joan dira Jesus, Jaunari eskaintzeko, « Jaunaren legean idatzia baita : « Lehen-seme guziak Jaunari sagaratuko zaizkio ».

Lege hau aurkitzen da Biblian, Jalgitza liburuan. Israeltarrak esklabo ziren Egipton eta Moisek ateratu zituen, Jainkoaren laguntzaren bidez. Askatasun hori dute beti aipatzen eta ospatzen. Eta Jaunak erran zion Moisi : « Israelgo lehen-sortu guziak, jende ala abere, sagaratuko dauzkidazu, nereak baitira. »

Serorek eta fraileek esklabotasunatik ateratzea bizitzen eta orroitarazten dute. Beren bizia Jainkoari eskaintzean eta kontsekratzean, askatasuna erakusten dute. Alta, arras bertzela iduritzen zauku, ez direla libre, behar dutela obeditu, ez dezaketela nahi dutena egin, ez dutela familiarik sortzen, bertze serora edo fraile ez hautatuekin behar dutela bizi eta hori ez dela batere errexa…

Askatasuna ez da, hemen, bere buruak nahi duena egitea ; heien hautua da Jainkoaren nahia egitea, haren argiaren bidez beren norberaren nahiaretik libratzea. Bide hori hartzeko, behar da maitatu, ainitz maitatu. Zeren, maitatzen delarik, maitatzen den nahiaren egitea da lehentasunezko gutizia. Maitatzen denaren baitan emaiten da konfiantxa guzia eta orduan desira pertsonaletik ateratzen da eta libratzen da. Bizia doain bilakatzen da, ezkontzaren bidez emazte eta gizonek egiten dutena  edo serora eta frailek egiten dutena Jainkoari.

 

Matahamiak, kandelak, bizi kontsekratuak, argia dute erakusten : Neguko ilunbetarik ateratzea,, nazioneen arteko ilunbetarik ateratzea, munduko esklabotasunaren ilunbetarik ateratzea. Argi horiek alaitasuna, begitarteko pindarra sortzen dute eta bat bertzeari laguntza ekartzeko nahia.

 

Badira arrazoi ainitz argia ospatzeko eta gauaz da hobekienik argia ikusten !

 

 

Maite Irazoqui

MEA CULPA

By , 2017/07/08 14:42

Zenbat nahaskeri eta saltsa hilabete hauetan, (eta egia erran, beti zoritxarrez), batek hau ez ongi egina, bertzeak hori arras makurra, hirugarrenak ahalkegarria… eta salatu guziak egiak edo egia hurbilekoak izanik ! Egia horiek nornahirentzat erran ditazke, bainan jende haundien ganik edo arduradunen ganik eginak ez dira batere onartuak. Eta ikusiz jende horiek ez dutela, edo arras guti, mea culparik egiten, arazoa bortitzen da.  Zer dugu delako Mea Culpa hau ?

 

Bi hitz ttiki horiek falta bat edo huts bat egin delako aitormena da. Gauz makur baten egile garela aitortzea ez da errexa. Hortarat heltzeko, jarrera batzu galdegiten ditu. Lehenik buruargitasuna, ongi behatzeko eta ikertzeko. Ixiltasunezko begirada bat, helburu gabeko begirada, gertatzen diren guzien pertzepzioa ukaitea galdetzen du buruargitasunak. Hunek ez du ez kondenatzen, ez jujatzen ; urruntxegotik bezala behatzen du, emoziorik gabe eta bertzen eraginik gabe. Buruargitasuna ingurumenari behatuz hasten da, gizadiak eta gizarteak emaiten dituzten argibideak errezibituz gorputzeko sentsuen bitartez. Adimenduari eta ulermenari bidea idekitzen diozka buruargitasunak.

 

Gauzak hola behatu eta konprenitu ondotik, irizpideak[1] ezartzen dira, gizartearen baloreak, erlisionearen baloreak, moralaren baloreak. Hauek biziaren bideko erreferentziak dira. Nork berak ez du errexki bereizketa eginen. Buruargitasunak emanen dio, nori konfiantxa egin eta nori ez, bereizketa hori sanoki eramaiteko. Jende puxanten ondoan gortea hurbil izanik, mea culpa egin beharretan direnek bertze motako jendeak beharko dituzte hautatu.  Entzun nahi dena erraiteko da gortea, ez eta nagusiaren burua argitzeko edo zeharka joaiten denaren xuxentzeko.

 

Mea culpa heinerat heltzeko, bada bertzerik oraino. Doi bat bere ikusmoldeari eta bere ziurtasunari uko egitea galdetzen du edo berdin batzuetan bere fede onari. Ustez ezin hobeki egina makur ateratzen delarik, engainatu dela onartzea galdetzen du mea culpa horrek, justifikatu gabe, bere burua xuritzerat entseaitu gabe. Apaltasunez ! Sekulako arrazoiak ateratu gabe, hutsa bertzen bizkar eman gabe, soilik onartuz engainatu dela. Urguilua eta nartzisismoa zarpan ezarri eta mea culpa polliki erran. Kuraia eta bertute eskatuz, ez baita batere aise bi hitz ttiki horiek erraitea, gain gainetik jende ainitzen aitzinean ! Alabainan, bi hitz ttiki horiek erraiteak nork beraren korapiloak laxatzen ditu eta bertzeri  beren nortasunaren atea idekitzen.

 

Idazle batek (Jean Michel Charlier) kondatzen du gertakari hau, Estatu Batuetan, Nevadan gertatua, XIX garren mendean, Navajo delakoen tokian. Heietarik bat, Vittorio deitua, gerlari kartsu eta bihotzduna zen, bai eta gaitzikor[2] eta gutiziatsua.  « Ezpata luzeekin » nahi zuen borrokatu. Hain zen urguilutsua nun ez zituen niholaz ere bere hutsak onartzen. Chini, emazte gazte bat, maite zuen eta  hunen hitzek begiak ideki zizkion eta bere itsutasunatik ateratzea onetsi zuen eta erran:

« Bere Herriaren hondamenak Vittorioren adimendu itsutua ideki dio, ospearen egarriak itsutu zuena. Blueberryren xedea baizik zen ona. Hau errefusatuz, nik, Vittorio, jende ainitzen hiltzea ekarri dut. Nik errana ! »

Chinik orduan irizpide hau erran zuen :

« Bere hutsak zuhurki onartzen dituenak, hura ditake egiazko nagusi bilaka ! »

 

 

Maite Irazoqui

[1]Irizpide : critère

[2]Gaitzikor : ombrageux

Telebixtako zezen-plazatik…

By , 2017/07/08 14:01

Frantziako errepublikako lehendakariaren hauteskunde kanpaina bururatu da, bertzea, diputatu bozak, laster hasiko. Azken hunen gisakoa izanen ote da ? Kanpaina huntan, telebixta erregina izan da bai eta sare sozialak, eta hauek manatzen dituzten kazetari, berri emaile, zundaketa eta politika mailan trebatuak direnak. Hilabeteak joan dira, beldurrak eta mehatxuak zirela egun guzietako janariak bai eta pronostiko ezin beltzagoak. Hain xuxen, boterea ukaiteko eta zabaltzeko, ez da deus hoberik ezenez eta beldurra sarraraztea jendeen baitan. Gai hori ainitz eta ainitz aipatua izan da. Nolaz hori ?

 

Erran ditake publiko bat badela gai horrentzat. Betitik eta zibilizazio ainitzetan, beldurraren kontra edo beldurra menperatzeko, egoera latzak aipatuak dira, erakutsiak, eta ikusgarri batzu bezala muntatuak. Norbera ez da kezkatua ikusgarri horiek ikustean, lanjeraren bertze aldean izana gatik, bainan denbora berean, norbera hunkitua da eta doi bat arranguratua ikusgarria bere baitan senditzeko eta erreakzio bat sortarazteko. Hala nola, terrorismoa, langabezia, mundializazioa, gerla, Europa, errefuxiatuak… salatuak izan dira, denak nahas mahas, eta gehiago nahasiak ez eta beren sailan ezarriak. Gai horiek garrantzisuak dira, konplexuak, bertute haundia galdetzen duten gaiak dira, eta beldurraren xilotik baizik ez ditazke erakustsi eta garatu. Beldurra eta berri txarra telebixtako lehen negozio funtsa agertu dira. Eta negozio funtsa horrek badu bere publikoa.

 

Beldurrak badu ere bertze abantailarik boterea ukan nahi duenarentzat. Beha dezagun zer pasatzen den haur batekin, haur ttiki batekin. Lo egin aitzin, ixtorioak kondatzen zaizkio, eta maiz ixtorio izigarriak, izialdura sortzen dutenak. Bainan ixtorio horiek erraiten dira amaren eta aitaren xokoan, edo amatxiren xokoan, erakusteko beldurra naturala dela bainan norbait badela ondo ondoan, lasaitzeko. Norbait hori ezaguna da, familiakoa da, maitatzen duguna da.

 

Bururatu den kanpaina honek holako lehendakari bat nahi izan du aurkeztu telebixtako leihotik. Lehenik ongi izialdu jendea eta ondotik erakutsi nork gerizatuko duen hobekienik jendea ! Denak haurtu eta ergeldu nahiz. Gehiago manipulatzeko ? Hobeki maneiatzeko ? Erromako jokoetan hola dibertitzen zituzten jendeak gero errexkiago menperatzeko. Orduan foroan eta zirkuan edo zezen plazan egiten zituzten ikusgarri horiek, orain telebixtak erakusten ditu eztabaida deitzen dituen egiazko borrokak, eta nolako borrokak, jendetasun gabeko borrokak.

 

Alabainan, manipulazio entsegu guzien gainetik, jende ainitzek beren libertatea, beren pentsamenduaren askatasuna atxiki dute. Kanpaina bitxi hunek solasaldiak eta elkarrizketak  sortarazi ditu lagunen edo auzoen artean. Isilkako eta sekretu zen boza plazaratu da eta mintzatu da mahain baten inguruan, karrikan, bilkura baten ondotik, sare sozialetan, demokrazia denen esku dela agertuz, haurkeriak utziz eta heldutasunezko jokabideak hartuz.

 

…gure barneko zezen-plazara

 

Gure barneko “zezen-plazan” bada beti, barrandan dagon “bad father” Amerikanoek deitzen dutena. “Aita gaixto” horrek bertzen bekatuak zigortzen ditu. Hura dugu igortzen, gure orde, gaixtoak diren guzien gaztigatzera, kanporatzera, eta nola ez, hiltzera. Eta guhaur, aingerua bezain xuri, alegia eta deusez !

Borroka hori sekretuan egiten da, ez da ikusgarri bat. Zezen-plaza pertsonala da. Ongi badakigu denek elgarrekin behar dugula bizi eta denek ezberdinak izanez geroz, bakotxaren indarrak eginen duela gizarte goxo bat. Baionako apirilaren 8ak aski ongi erakutsi du ezberdintasunaren indarra eta aberastasuna. Hori lortu izan da batzuek errespetu haundirekin bai eta adimendu azkarrarekin pentsatu eta egin dutelakotz, denekin mintzatuz umilki. Eta ongi mintzatzeko,  Frantses Aita Sainduak erraiten dauku nola egin:

“Gure artean, gizadian, egungo gure lan garrantzisuena, « beharriaren lana » dela pentsatzen dut. Elgar entzun, erantzun bat ekartzeko presarik gabe. Gure haurridearen hitzari ongi etorria egin eta gero nere hitza erran. Entzutearen gaitasuna biziki inportanta da. Interesgarri da: entzuteko gaitasun hori duten jendeak boza baketsu eta laño batekin mintzo dira. Ordainez, gai hori ez dutelarik, boz azkarrez mintzo dira eta artetan oihuka. Gure artean, haurriden artean, behar dugu elgar entzun, eta elgarrekin mintzatu goxoki, lasaiki, gustuan, bidea elgarrekin bilatu. Eta entzuten dugularik eta elgarrekin mintzatzen, jadanik bidean gara”  (Osservatore Romano 2017/4/6, 4 zenbakia, 2 orialdea).

 

Maite Irazoqui

 

Izpiritualezko lauzka

By , 2017/07/08 13:35

Izpiritualezko lauzka

 

Bi hitz horiek ez dira eguneroko hitzak. Alta, hitz horiek aipatzen dutena mundua bezain zaharra da eta horren gisako laguntza sail ainitzetan hedatua dago.

 

Denbora huntako berriena, hitzez bederen, delako “coach” hori zabaltzen ari da. Kiroletan, mail haundietan bainan ere ttikiagoetan, jokatzen denaren ondoan ikusten da lagun bat, solas eta solas ari zaiona. Hala nola indar jokoetan, esne ontziak beso puntan ibiltzen dituztelarik. Lehen itzuliak fresko egiten dituzte, bainan zazpi, zortzi eta gaineratekorat hurbiltzearekin, ez da bakarrik besoen indarra behar, burua ere behar da kudeatu. Orduan delako laguntzaile hori hurbiltzen da jokolariari eta mintza eta mintza ari zaio, berarekin kurritzen duela hunkitu gabe bainan izpiritua du hunkitzen bere hitz lagungarriekin.

 

Eskoletako azterketak etortzen direlarik, buraso batzuk “coach” bati dei egiten dute beren haurra lagunt dezan: nola hobeki ikasi, laneko metodoak erakutsi, noiz eta nola pausatu, jan, lo egin eta holako. Bere baitako konfiantxa garatzen dute, buruan diren ideia txarrak ahal bezain bat kenduz eta onak zabalduz. Laguntzen dutenari nahi dute bere buruan ezarri eta frogarazi gai dela hau eta hori egiteko.

 

Badira ere Asiatik etorri filosofiak eta moldeak, ekialdeko zuhurtziak deitzen direnak. Beren eskea da nola atxiki bere baitako bakea biziko nahas mahas guzietan. Txinatarrek, izadiari hurbil direnak, oreka bat bilatzen dute, eta harmonian izaitea da beren eskea. Budistek beren buruaren jabe izaitea xerkatzen dute eta hori aurkitzeko, jakitatea ezartzen dute lehen.

 

Girixtinoen bizian, Jainkoarekin nola aitzina egin da izpiritual lauzkaren berezitasuna. “Laguntza bat da, girixtino batek emaiten duena, erakusteko nola erne egon Jainkoaren mintzoari, nola erantzun pertsonalki mintzo den Jainkoari, haren hurbiltasunean aitzinatu eta harreman horren ondorioak nola osoki bizi” dio William Connoly jesuitak. Loiolako Inazioren esperientzia pertsonalak ariketak sortu zituen. Ariketa horiek bakotxak egiten ditu, libertate osoan bera izanik arduradun. Fededuneri idekia da egiteko manera hori, Bibliako irakurgaiak eta otoitza dira Jainkoaren mintzoaren komunikabideak. Eguneroko edo asteroko meditazionean, Jainkoaren hitza  hausnartzen da bainan gain gainetik hitz hori jastatzen da, janari bat bezala. Loiolako Inaziok dio  gusto berezi bat den hitzetan gelditu behar dela, hitz horiek errezebitu gogoan, bihotzean, eta zer senditzen den barne barnean ikus eta entzun. Hunkitzen duten hitzek, ez azalez bainan barnez, zerbait erran nahi dute. Ez da hor itxurakeriarik. Barne barne hortan Jainkoak eta jendeak topo egiten dute. Toki sakon hortan, norberaren egia aurkitzen da.

 

Inazioren esperientzia hau izan zen, hitz laburrez erraiteko. Iruñan kolpatua izan zelarik ainitz hilabete pasatu zituen bere etxean, denbora nola pasa ez jakinik. Bere koinatak jauregian ziren liburu bakarrak eman zizkion: sainduen bizia eta zaldun eleberria. Hau irakurtzean, sekulako ongia senditzen zuen, bere burua jauregi eta jende haundien artean ikusten baitzuen. Bainan, irakurri eta laster, bere burua enoatzen zen eta nardatzen. Bere karra pixtu bezain laster hiltzen zen. Aldiz, sainduen bizia irakurtzen zuelarik, kar hori senditzen zuen eta nahi zuen saindu horien bezenbat edo gehiago izan. Eta ohartu zen kar hori ez zela hiltzen, ez zela ahultzen. Orduan bere buruari eman zion Jainkoaren zerbitzari izanen zela, Jainkoaren zaldun. Jainkoa mintzatu zitzaion.

 

Bainan nola jakin Jainkoa mintzo dela eta ez dela ilusio edo lilura bat ? Jainkoaren hitza errezebituz, gustu duten hitzetan geldituz, eta horiek sakonduz, barne barnean senditzen diren gauzak ateratzen dira kontzientziarat. Ez dira beti konprenitzen, onartzen. Bideko lagunari edo lauzkari erraiten dira gauza horiek. Zerk hunkitu duen barne barnean eta Bibliako zoin hitzek edo biziko zoin gertakarik hunkitu duten. Entzuten duen lagunak kasu emanen du Jainkoa nola mintzo den; lekuko bat bezala izanen da. Ez du bere ikusmoldea erranen, ez eta  bere ideia. Laguntzaileak ez du bidea erakutsiko, ez du erabakirik hartuko; lekuko bat bezala, zer ikus eta entzun dituenak lotuko ditu. Jainkoaren eta lagunaren harremanen lekuko da eta ikus-entzun duenak hobeki konprenitzen du urruntxagotik zer pasa den.

 

Izpiritual lauzka horren helburua da arimak laguntzea Jainkoaren esperientzia egiterat, harekin topo egiterat. Lan hori ez da nola nahiz egiten eta formakuntza galdetzen du. Haatik, lauzkatze hori baliatzen dutenak, laguntza azkar eta berezia badute beren bizia gusturat eremaiteko, kudeatzeko, egun txar eta onetan, Jainkoaren hitza beren baitan izana gatik. Izpiritual lauzka Elizaren altxor bat da.

 

Maite Irazoqui

Biziaren lagun.

By , 2016/06/22 13:56

BIZIAREN LAGUN

Aktualitateko gaietan, biziari lotuak diren arazoak berriz ere agerian ezarriak dira. Hain dira betiko gaiak eta erregularki aipatzekoak.

Urtarrileko azken igandean, parropiako ostoan, apezpikuaren delako « tweet » batek elizatiarren mihiak mintzarazi ditu. Hau dira tweet horren hitzak : « Ahalke eskuindiar eta ezkertiar deputatu, haur sortu beharren masakrea odol hotzean antolatzen duteneri. Hastiatzen gaituzte »

Huna gogoeta batzu abortuaren gai hortaz. Lehenik nahi nuke gogoratu eta oroz gainetik azpimarratu, emazte baten eta gizon baten gutizia, desira, nahikundea, haurren ukaitea dela, haurren altxatzea. Gizartearen geroa, bai eta bakotxaren etorkizuna, haurretan dago eta sexual desira hain azkarra bada, ez da debaldetan, bainan etorkizun hori segurtatzeko. Desira hori ez balitz hain indartsua, gizadia aspalditik itzalia liteke. Biziak hori du ekartzen bere baitan, animalien, insektu eta landaren munduak ekartzen duen bezala.

Haurren ukaitea hain da nahikari haundia, nun haur nahitan diren bikoteak, eta haurrik ez ukaiten, beren burua galdua aurkitzen dute eta tristezia nagusitzen zaiote. Oraiko teknikak laguntza ekartzen diote haurra ukaiteko, bertze batzuek adoptatzen dituzte. Eta bikote gehien gehienak buraso alai, zoriontsu eta maitasunez beteak dira, haur beharretan direla ikasten dutelarik. Hau ere gertatzen dena famili batzuetan, haurrak haundituak, eta urte frangoren buruan, berriz ere haur beharretan. Ustegabea ! Eta haurra sortzean, zer ongi etorria, zer besta !

Bainan badira haur baten kontzebitzeak sekulako atsegabeak sortarazten dituenak. Noiz, nahi du, edo xuxen erraiteko, noiz du emazte batek abortatzeko asmoa ? Bakarrik delarik, beldurra nagusitzen delarik. Senarrak ez du bertze haur bat nahi, edo arrats bateko topaketa baten ondorioa da, edo haurraren aita apeza da, edo ezkondua da, edo emazte horren burasoek abortatzerat pusatzen dute, edo emaztea bortxatua izan da, edo adinean aitzinatua, eta abar.. Ez ahantz ere zenbat emazte, beren bizi guzian, ezkonduz geroztik, beti haur beharretan edo niniekin izan diren, hamar, hamabortz, hogei haurrekin. Erran nahi baita, beren gorputza « emak umea » bilakatu dela, mekanika bat bezala. Bainan ez da mekanika, eta emazteak erditzean (accouchement), bere bizia jokatzen du.

Ikertzaileak antisorgailuak atxeman dituzte. Emazteentzat laguntza, bainan memento berean herstura haundi bat ere, antisorgailua ez baita ahantzi behar. Egunero, edo astero, hartu behar. Eta ondorioak, bai osasunean, bai gorputzean, ez ezagunak. Hor ere askotan « kasu emaitea » emaztearen gain da eta gaztek ez dute beti diziplina hori.

Abortuaren legea egina izan da emazteak laguntzeko. Ordu arte, emazteak, gazte eta adineko, atzerrirat (Inglaterra, Holanda, Espainia) joaiten ziren abortatzeko, egoera aski tristeetan eta gordezka. Ahalke haunditan. Nehorren laguntzarekin, bakartasun osoan. Denentzat kriminalak ziren, hiltzaileak ziren. Legeak, kasu bakotx ongi etsaminatzeko galdetu du, kriminaltasuna kendu du, emaztearen osasuna begiratu du. Legea hortan da gelditzen.

Girixtino izaiteak zerbait gehiago du emaiten. Bizia opari bat dela, amodiozko opari bat Jainkoaren ganik du sinesten eta begiratzen. Sineste hau dute girixtinoek gauzatzen edo gauzatu behar. Abortatu nahi duen emazteak, hau jakin dezala :  bere haurrari ongi etorria eginen zaiola, edozoin kasuetan, eta ez dela bastarta ; eta bera bakarrik izanik ere, aita ez ezaguna izanik ere, ez dela jujatua, ez kritikatua. Beharretan den amari, lan edo etxe, edo dirurik gabe, girixtinoak hor direla laguntza emaiteko. Aita gabeko haurrari eta bere amari, girixtinoek gomitatuak direla beren familia idekitzera, zabaltzera, igandetan eta besta egunetan bereziki.

Girixtino izaiteak, bertzen alaitasunak loriatzen du, bertzen bihozminak penatzen eta bertzek dituzten zailtasunak mugiaratzen dute, problemak konpontzeko eta atera bideak aurkitzeko. Girixtinoa ez da hor jujatzeko bainan bere laguntza emaiteko, errespetu eta maitasun haundian, zaurituen sokorri gunean.

Ez ote da hori Jainkoaren populua deitzen den Elizaren mezua ?

Maite Irazoqui

Bakearen bidexka

By , 2016/06/20 14:00

Bakearen bidexka

Gerla haundi eta luze baten ondotik egin den bakea ospatzen da Maiatzaren 8an eta gehien gehienik, bakea gerlari lotua dago. Bakea ez da bakarrik gerla bururatze bat edo gatazka baten bururapen bat. Bakea da ere bertzekin goxoki bizitzea bere familian eta auzoan, kasailak beren mugetan ezarriz eta elgarren errespetua nagusi emanez. Bakea da ere nor bere baitako lasaitasuna, sosegua, haur ttiki baten patxada, jan eta lo ongi egin duelarik.

Bakea gauza naturala iduri luke, denen desira edo nahia izana gatik. Bainan biziak erakusten dauku bakea lana dela, indarrak galdetzen dituela eta ez dela sekulan eskuratua behin betikotz. Lan xume, ikusezin den lan hortan ari da Atxik Berrituz taldea. Kopuru ttiki horrek, langile gutirekin bizi den talde horrek otoitz aldiak eta solas hartzeak antolatzen ditu. Euskal Herriko bakea eta Euskaldunen arteko bakea nahi duteneri zabaltzen du. Azken berrogoi, berrogoi ta hamar urteetako gertakariek marka ainitz utzi dituzte eta marka horien puntu komunak dira sufrimenduak. Sofritzen duten jendeek ez dira bat bertzearen ganat urbiltzeko gai. Pairatu dutena, harrabots haundian edo ixiltasunean, bertzekin edo bakarrik, bakotxaren barne barnean da grabatua. Alabainan, Euskal Herria eremu ttikia da, guti gorabehera denek gurutzatzen dira. Gauz hori arazo bat ditake edo aukera bat bilakatzen ditake bakearen bidexka hartzeko.

Otoiz aldi horien bitartez huna egiten ari den bidexka. Gida-eskema bera dute otoiz aldi guziek : eliza batean, ongi etorria parropiako taldearen partez, jaun erretoraren inguruan ; Atxik berrituz zer den eta nola ari den ; otoitza kantuz eta hitzez ; Jainkoaren Hitza entzun eta meditatu ; lekukotasun bat edo bi entzun ; Jainkoa eskertu kantuz, eta bururatzeko, denek elgarrekin edari eta bixkotx partekatu. Eta hor gertatzen dena harigarri zaut : aldi bakotx, batek edo bi lagunek beren lekukotasun berezia emaiten dute. Denek entzuten dute, ez da ez eztabaidarik, ez kontrakorik, ez oharrik. Lekukotasuna emaiten duenak libroki mintzo da, bere barne barneko errealitatea eskaintzen du. Hor dira obratzen errespetua, libertatea, duintasuna, jendetasuna. Erran gabe doa lekuko horiek entzutean emozio haundia sortzen dela. Beren bihotza dute agertzen, dute eskaintzen. Hori posible da baitakite entzuten dituzten jendeak hor direla Jainkoaren bakearen izenean.

« Bakea uzten dauzuet, nere bakea emaiten » dio Jesusek. Ongi daki Jesusek bakea ez dela gizon emazten ahalbide bat.

Bakeak zuzentasuna galdetzen du lehen lehenik, eta lehen zuzentasuna da jende bakotx, pertsona bat dela errespetatzea. Ez du adinak, ez funtzioak, ez ideiak, ez ekintzak egiten presuna, bainan bakarrik izaiteak. Horren izenean lekukoek hitza hartzen dute eta hitz hartze horrek jendeen aitzinean erakusten du beren pena, beren pairamena, beren sufrikarioa onartua dela. Orduan, beren ahalkea, beren bakartasuna, beren lotsa, beren hobenduntasuna, beren samindura edo gorrotoa, kanporatuak dira eta entzuleek errezebitzen dituzte. Nehork ez du arrazoi ukaitea bilatzen. Ez da nehor nagusi edo moral egile. Doi doia lekukotasunak hartzen dira Jainkoaren aitzinean.

Xalbadoren bertsu hauek aski ongi erraiten daukute zoin den bakearen bidexka.

1 – Jaun Zerukoa, otoitzez gaude konfidentzia betean

amodioa pitzarazazu gure sort herri maitean,

zure lekuko agertuz beti, bizi gaitezen bakean,

batek bertzea errespetatuz, batasun sendo batean.

2 – Eta ogia sortarazazu gosea dagon lekuan,

gure gidari daudenak aldiz lagundu beren karguan,

izan dezaten bihotz bat eta argi bizi bat buruan

egia eta zuzentasuna heda ditezen munduan.

3 – Egizu, otoi, libertatea nehork ez dezan kondena,

eta ez ahantz hobenik gabe estekan eman dutena,

Zuhauren edo herriagatik pairatzen ari duena,

mundu guzian errespetatu dezan gizonak gizona.

4 – Bada hoinbertze sofrikario eta hoinbertze behartsu,

zure eskua izan dadiala denen alderat indartsu ;

mundu huntako behar orduen berri ongi baitakizu,

komeni bada, solegi diten, Jainkoa, zerbait egizu !

Maite Irazoqui

Maite

By , 2016/06/19 06:09

Panorama Theme by Themocracy

Tresna-barrara saltatu