RSS

Search results for ‘ossau’

Ossau

Bi oren pasatutako hurbiltzea: indarrak barreatu gabe, denen beharra izanen baitugu fleite onean heltzeko kaskora, eta, atseden pixka baten ondotik segurtasunez jausteko. Gaztetako erresalbu hondo gabeak agortuxehak dira, adinarekin nekaduraren mugak gero eta hurbilago…

“Hor gaituk, Ossau aspaldikoa! Hire harri sendoa plazerrez haztatu eta abia gaiten!”

Bada nun finka zangoa, nun berma herri puntak. Zailegi baldin bada hartu astia, lasaitu. Berdin soka baten laguntza proposatuko du baten batek; ahalaz ez hortaratu, bainan egon umil!“Biziko memento latzenetan ere bada nun aurki sosegu, laguntza” dio Jean-Louis Caussadek, Euskaltzaleen biltzarrak laster agertuko duen Maiatzen bidean liburuan.

“Kebide” deitu pasaiak, ezinbertzekoak dira “Panpiren” kaskora heltzeko. Lanjerosak izanikan ere, kasu emanez, atera daiteke goiti fidantzi osoz, hain da harri ona. Gure erlisioaren gisan. Pasaia “ezinbertzekoa” hemen ere berak dioenez, hor ditugula apezak “sokadako aitzindari », berek diotenez. Eskalada kontutan hoberena izaten da lehen…

Aldiz, xendretan bada aukera gehiago. Hauen harria haatik, mugikor, eta iheskor. Kasu, norberak bere buruari, bai eta lagunenari ere! Harri bat partiaraztea errex da, haren indarra pinpoilka patarra beheiti handituz doala. Oihu bat atera lehenbailehen, beheragokoak ohar daitezen aski goiz… Bakotxak berea beraz, bainan elkarri kasu emanez, elkar errespetatuz.

Gainera heldu eta, bixtaz gozatu, egin bideaz ere… Toki paregabea goratik hartzeko gauzak, ikusmen eremua zabaltzeko. Ageri dira urrunera bertze bista-leku batzu, errespetua merezi dutenak; gorago dira zonbeit, Palas, Balaitous, Fache handia, Vignemale… Gailur haietarik ere, suma daiteke, gizakia gainditzen duen zerbeit. Bertze erlisioetan berdin menturaz, beren hoberenari jarraikiz… Apezek: “Bainan gurea Jainkoaren errebelazioa da!” Balaitous gainean direnek ere badukete argumentu hango bixtaren alde. “Gureak betetzen gaituelarik zertako joan bertzeenetara?” Gure nortasuna garatu eta bertzearena ezagutu, biak lotzea ezinezkoa ote da?

Pokado bat jan, hatsa hartuz, panoramaz gozatuz…, indarrak berritu (“in batian”). Gogoetak eginak. Jo dezagun ekintzetara.

Lehenik jautsi. Urratsen pausa tokia neurtuz artoski. Kebidera heltzean: harridura. “Hau da bidea, hain zut al zen goitirakoan? Hortik pasako ahal naiz? Konfiantzaz jabetu, alde onera eman gorputza, zurubietan bezala, eskuak bermatu, oin bat finkatu, mugimendu batek bertzea ekarki duela; azpitik goiti egin guzia gain behera egin lasai, astira. Beherago, nere baitan: “Zailegi egiten ari zaiat, desbideratzen ari ote nauk?” Ezezagun batek: -“Hemendik da pasaia!” -“Milesker”. Beherago oraino: nire ondoan lagun talde bat, arrapelez jausten ari, kasko eta guzi. Azkenak soka kendu aitzin: “Nahi duzu sokaz baliatu?” Nik, nire burua esku hutsez frogatu nahian: “Ez milesker!” Eta laster, nire ahulezia aitortuz “ Ez… mementoan!” Ezezagun hura han egon zen nik pasaia zaila iragan arte, gero baizik zuela biltzen bere soka.

Bizian ere zenbat ez dugu ikasten, hartzen, ordu arte ezezagunak genituen jendeen ganik. Harreman guzi horiek gaituzte egiten, horien ekarpenaren onena ausmartzen eta guretzen dugunean.

Ossau mendi hunek gogora ekartzen dit aspaldiko lagun bat. Elgarrekin egin dugu bide franko, bertzeak bertze kontrabanda arrantzan, goiz alban ateraturik seminario ttikitik, lehen paraxuta saltoetan, bai eta ere negu gorrian mendiko artzain etxoletan, edo udan  pirenetako 3000ko mendi guziak zapaldu nahiz. Ossau-ko kebideak jastatu eta eskaladatzen pixka bat ikasiz…

“Errak, Etxexuri, lehen aldikoz hirekin igana Jean-Pierre kaskora, nahiko nikek hirekin igo aldi bat gehiago. Azkena. Saiatuko nauk gorputza aski indartsu eta zalu atxikitzen oraino. Nork zakik, hire osasuna hobetzearekin…

Edo bertzenaz hegazkinez ibiliko gaituk, gainez gain, denen ikuspuntuak berdintzen diren altura hortan…”

Mandio

 

Etxexuri.

Jean-Michel, eman duk beraz hirea, den dena…

Elgarri burua berotu genian Akizen, ba ta behar genuela paraxutismoa frogatu, batzu kooperante gisa bazihoazelarik. Nik nere anai gazteena bezainbat egin nahi nian (jadanik bukatua zian soldadugoa paraxutista gisa). Kasernaren hautua izaten ahal baitzen soldadugoa aitzin ikastaldi bat segituz, egin genitian lehen jauziak elgarrekin, Poitiers irian.

Gero nik Baiona ardietsi nian, hik Paue. Laster ohartu gintian gradudunen artean « asto » batzu bazirela bainan kalitate handiko « gizon » frango ere. Hala ere, nik egin ahalak egin nitian soldadu soil bururatzeko urtea; hi aldiz sarjentu atera hintzen.

Jende xumea huen hire giristino eta apez arrangura. Langile munduan engaiatu hintzen hastapen batean. Zonbait urteren buruan ohartu hintzen bertze langile xume mota batek ere hire beharra baziala: kasernetako soldaduek.

Hortik landa eskaini hioten hintzen guzia. Heien bizia partekatuz, ba airetan, erortze askea frogatzeraino, ba mendietako xendretan, egunaz edo gauaz, berdin helikoptero bati zintzilik, bortz edo sei gizoneko mulko batean barne… Hurbildik segituz beren misio gogorrenetan, Sarajevon (hemen kroaziar bahitu batzuen libertatea ardietsiz gainera), Ruandan, Afrika Erdiko Errepublikan, Albanian, Txaden, Afganistanen… Ikusi dituk lagunak hil-hotz edo larriki zauriturik etortzen etxera ; heien familiak sustengatu dituk, memento larrietan bezala zorionean, ezkontza ala bataio frango eginez…. Hintzen guzia eskaini diotek, hire begi urdin zorrotzen gibeleko onena.

Adina hor, utzi behar izan duk « operazionetan » parte hartzea, hala ere apez lana segituz soldaduen zerbitzuko. Baina ez hintzen gorputza zahartzen ikusteko egina. Hire lagun zonbaiti gertatu bezala, ustegabean hartu duk « tirokada » latz bat sabelean. Aurre egin diok, zutik bururaino, paraxutisten otoitzaren hitzen erran nahia  gero eta argiago egiten zitzaialarik

…. Eman iezadazu Jauna

gelditzen zaizuna…

Galdetzen ez dizuetena :

Segurtasun eza, kezka,

Arrangura eta ekaitza.

Sofrikarioa… borroka !

…. Baina ere :

Kuraia, bertutea, eta fedea !…

Borrokatu haiz, beti bezala izpiritua argi. Gan den udan, zutabe huntan berean, hobetze baten esperantzarekin proposatu nian, mendi kasko baten igaitea azken aldi bat, Ossau hain zuzen, elgarrekin egin eskalada ikastaldien ondotik upatu genian lehena. B plan baten proposamena egin nian ere : hegazkin txar batetik ikusi, zapaldu genitian 3000-ko guziak,  denen ikuspuntuak berdintzen diren altura hortan idazten nian… Bai, arrazoin duk, oraino gorago gatea hobe, elgar ulertzea segurtatzeko. Hire hitz-ordua goren gorenean finkatzen duk beraz. Ados.

Ados bainan, har zak pazientzia, orai badukek nahikoa, guk ere nahi genikek gure onena eman… guk denbora behar diagu hortarako, hire, gure goiko lagun hori ados baldin baduk.

Izan hadi.

Mizel

 

P.S. Ehorzketetan, nahiko genian hitz bat erran, baina dena antolatua huen, lausengueri ihes egiteko. Haatik,  hain hintzen estimatua, ez duk isilarazi ahal izan hire  buruzagi bat: bere hitzaldi zoragarriek hunkitu gaitiztek, batek kasernan eta bertzeak elizan. Hik ere egina huen denek gogoan diteken bat, 2016eko San Mixel egunean. Agian norbeitek atxemanen ditik eta zabalduko hire prediku paper mutturrak!

 

Posted by on 2017/07/09 in Jainkoa bizia jendea, Mandio

Leave a comment

Mandio

Lehenagoko artikulu frango ikus daitezke hemen klikatuz

17/0/27

 

Mizel Jorajuria

Lehen mailako irakasle izana
Luzaz IKAS pedagogia zentroaren lehendakari.
Euskaltzaleen biltzarra elkartearen buru.

 

Biziak ihes

Anand Indiako konfinamenduaz mintzo

Orriako iduzki sainduaren zilo beltza

Balizko diozesako bestak

Batasun unibertsala

Zergatik Zertako

……….

Apezpikuari seigarrena

Atxik azu

Orria amets bat baino gehiago.

San Fermin eta Her 17/0/27

Tikka eta…

Etxexuri.

Ossau

Fedeola : gogoa baikor !

Gogo-bihotzaldi on !

Haize hegoak hurbiltzen ditu mendi urdinak bistara…

Euskal Herriko Elizaren sinesgarritasuna jokoan.

Diosesako euskara frantsesez.

 

 
Tresna-barrara saltatu