DIAKREEN ESPOS LAGUNAK

By , 2018/04/07 10:11

Frantzian, Eliza katolikoak urtero 100 bat gizon diakre egiten edo ordenatzen ditu. Diakre horiek apez eta apezpikuen laguntzaile dira. Beren kargua hau dela dio Elizako deiak «biziko istorio eder eta gizakoia ; gaurko Elizako beharrezko misio bat ; apez eta apezpikuekin lankide zoriontsua ; munduaren etorkizuna zerbitzatu ; Elizaren seinale Jainkoaren zerbitzaria izanez; zerbitzariaren soinekoa ezarriz Jesu Kristo bezala ; Jainkoari beti bere baimena emanez Mariak bezala, Jainkoaren zerbitzari ; Jainkoaren amodio kantatuz, Jainkoa gizon egin baita gizon guziek berekin izan diten. »

Diakreak ezkonduak dira edo ezkongabeak. Ehunetik 90 ezkonduak dira eta haurrak badituzte. Hamar urte bederen behar dituzte ezkonduak izan gizona diakre ordenatua izan aitzin. Ezkon-lagun horien lekukotasun batzu nahi ditut hemen zabaldu egun. Nola bizi dira emazte horiek ? Nola bizi dute beren senarraren Elizako kargua ? Beren baimena eman ondotik senarra diakre izaiteko, -baimena horren gabe ez daiteke diakre izan-, zer bidetan sartzen dira ? Emazte horiek gehien gehienak Elizako urratsetan adituak dira eta engaiatuak, parropietan laguntzaile zintzo eta jarriak.

Entzun ditudan emaztek beren adostasuna eman dute senarra diakre ordenatua izan dadin, formakuntza segitu dute, bizi berri bateri jarraiki dira. Lehentasunik gabe ezartzen ditut hemen beren bihotzeko asaldurak. Heien arabera, familiako bizia bertzelakatu da. Senarrak bere ofizioa badu, erretreta hartu aitzin, eta bere lanetik bestalde, Elizak eman kargua behar du bete. Etxeko lanak eta haurren eguneroko joan etorriak emaztearen gain dira. Ongi errana da, argi eta garbi, ezkontza dela lehen, ez eta diakre izaitea. Bainan hori gauzatzeko, mugak ezartzeko eguneroko aktibitatetan, badute lan bat eta biak. Eta nola egin ustegabeko galde eta eskarietan, izan diten familian edo Elizan ? Errana izan zaiote beren senarraren egutegiaren aingeru begiralea bezala direla ! Hemen kokatzen da emaztearen kulpabilitatea. Edozoin biziko galdetan, senarrarekin mintzatu ondoren, bere erantzuna aski libreki emaiten du. Ez da hola Elizaren galdeetan. Emaztea ez da ausartzen muga ezartzea Elizako galdeari. Autozentsura aplikatzen du bere buruari. Bere barneko libertateari ez dio bidea idekitzen. Elizak galdetzen du, beraz ez du errefusatu nahi. « Elizaren zerbitzaria » behar du lagundu eta bere burua ez du lehen ezarri behar berekoia edo egoista ez izaiteko edo agertzeko. Bainan sofritzen du : bakartasuna senditzen du eta pixkat bazterrerat utzia. Bere bizian bakartasuna sartu da.

Bakartasun hori, otoitzean ere sartu da. Diakre izan aitzin, bikoteak egunero hartzen zuen astia elgarrekin otoitz egiteko. Orain, diakreari errana zaio apezek bezala eguneroko otoitza egiteko. Lanerat joan aitzin, goizago jeikiz egiten du otoitz hori, bainan emazteak haurrak ereman behar ditu eskolarat, etxekoen bizia kudeatu… Orduan, bakotxak bere alde otoitz egiten du. « Ez dugu elgar ikusten, ez dugu elgarrekin mintzatzen lehen bezala » diote emazte horiek. « Hartua da, gustatzen zaio, nik ez dut trabatu nahi ; bakarrik nago ». Hitz horiek batzuetan kolerarekin erranak izan dira.

Bertze beldur bat badute bihotzean diakren emazteak. Eliz ministerio edo funtzio publiko bat betetzen du senarrak eta jendeen behakoak aldatzen dira. Kritikak ere ateratzen dira. Hain xuxen jendeen jujamendua askotan laster egina da : « zer da, jelos bere senarraz ? » edo « ez dira ez bertzeak baino hobeak ! » eta holako ! Emazteak behar du bidexka hertsi hori hartu, bere senarraren ikus moldea eta Elizak eman kargua errespetatu ahal bezain ixilik, eta bere senarra nahi du gerizatu, ahal bezain diskretuki bainan molde eraginkorrean. Eta lehiaketarik gabe. Zeren ardura, senarra baino gauza gehiago ezagutzen ditu Elizako urratsetan eta Izpiritual mailan.

Erran liteke funtzio publiko bat duten gizonen emazteak gauza berdina bizi dutela. Ez arras ! Elizak deitzen ditu diakreak, beren bizirako bihurtzen dira diakre, eta Elizaren zerbitzari gisa dira ordenatuak. Emazteari galdegina zaio hori errespetatzea eta Elizak galdeginari ez erraitea edo muga ezartzea, bere burua hobendun senditu gabe ez zaio batere errex. Bere baimena emana senarra diakre izan dadin, Elizako urratsetan eta fedean leial dagona, bere burua estekatua kausitzen da, Bere gain hartzen du zailtasun hori. Noiz arte ? Eta zeren izenean ? Nork du laguntzen bere bakartasunean ? Bere barneko libertatea, bere baitako libertatea nola obratuko du ?

Maite Irazoqui

Leave a Reply

*

Panorama Theme by Themocracy

Tresna-barrara saltatu