KONTSERBATISMOAK ATERABIDERIK EZ

By , 2018/01/27 07:32

Adiskide batek gidaturik, eskuratu dut hiru goi-mailako unibertsitate-ikasle gaztek berriki argitaratu duten liburua. Izena dute Pierre-Louis Choquet, Jean-Victor Elie eta Anne Guillard. Liburuaren izenburua da “Plaidoyer pour un nouvel engagement chrétien” (Ed. De l’Atelier).

Hiru atal edo zatitan egiten dute kristau engaiamendu berri baten aldeko aldarrikapen eta dei beroa. Hiru atal hauek zuenganatzera lehiatuko naiz eni doazkidan hiru artikulutan. Lehen atalaren izenburua da “Kontserbatismoak aterabiderik ez”.

Sar-hitzan berean idazleek diote kristau askok beren fedea ulertzen dutela gaur egun munduak sortzen dituen griñabideen kontrako hesi edo harresi bezala. Zorroztasun eta nortasunezko katolizismoa aldarrikatuz, erlijionean bilatzen dute bizikidetzaren ikuspegi segurtagarri eta ordenatu bat. Ondorioz kontserbatismora jotzen dute, bizi ditugun aldakuntza antropologiko eta sozialek andeatu ez dezaten eskutan dugun balore burutuen ondarea. Aldi berean islama ikusten dute soilik buru egin behar zaion mehatxu bat bezala.

Horren parean, ikasle gazte hauek diote: “Gu, kristau gazteak izanik, uko egiten dugu gisa hortako gurutzada moral batean sartzeari… Alderantziz, ebanjeliozko griñak sustaturik, mundua ulertzera lehiatzen den kristatasunaren lekuko izan nahi dugu, eta ere behartsuenen garrasiaren eta Lurraren hersturaren entzule.”

Horrek behartzen ditu kristauak lehentasunen hierarkia berri bat jartzera, norberaren garapen askea bermatuko duena guzientzat bizigarri izango den Lurrean. Sekula ez bezalako paradigma aldaketa baten aintzinean gertatzen gira: ohartzen ari gira Lurra, suntsiezinezko oinarria izan ordez, bizitoki guziz hauskorra dela. Horrek eramaiten gaitu bai Kreazioaren bai Inkarnazioaren zentzua ber-aurkitzera. Kristau engaiamendu berri baten aukeran gertatzen gira: munduaren bidera joaitea, Jainkoarekin topo egiteko menturan. Hori deblauki esperantzaren alde jartzea da. Horrek eramaiten gaitu kristau guneez haratago elkarrizketa toki baten zabaltzera, justizia eta zentzu bilatzaileekin bat eginez elgarrekin aritzeko bideak bilatzeko.

Hunek guziak erlijionea eta politakaren arteko harremana aztertzera eramaiten gaitu.

Gauza argia da F. Hollande-n hautapenak, 2012an, balore tradizionaleei atxikiak diren frantziar katolikoen mobilizazioa ekarri zuela. Gogoan ditugu “La Manif pour tous”-en manifestaldiak. “Sens commun” mugimenduak lagundu zuen F. Fillon eskuin alderdiko primarioetan garaile ateratzen, eta, neurri batean, “Trocadéro”ko arrakasta bermatu zuen. Gisa hortan gai sozialak politika jokoaren erdian kokatzeko bere gaitasuna agertzen zuela. Manifestaldietan parte hartuz, eskuin muturreko edo katolizismo ultra-kontserbadoreko buru notable batzuek biktima jarreraren garapena bultzatu zuten. UMP/LR mugimenduak eta ere Frente Nazionalak etekinak atera dituzte hortik. Dominique Rey, Toulon/Fréjus-eko apezpikuak, Marion Maréchal-Le Pen gomitatuz 2015eko Sainte-Beaume-ko udako unibertsitatera, arrunt (ohiko) bilakarazten zuen gisa hortako jokaera. Ondorioz, alderdi hoiek aurkitu dute hor nolabaiteko geriza edo zilegitasun moral bat. Aldi berean, ezkerreko alderdieri buruz prudentzia baino gehiago mesfidantza zoakioten.

Hori guzia ikusirik, iduritzen zaigu beharrezkoa eta premiazkoa dela katolikoek bestelako jarrera bat har dezaten politikan, behartsuen eta Lurraren garrasiek toki har dezaten arlo politikoan. Aita Sainduak Laudato Si entziklikan (§62-63) garbi azpimarratzen du beharrezkoa dela kristauen eta sinesgabeen – edota bestela sinesten dutenen – arteko lankidetza pratikoa sustatu.

Ordua da kontserbatismo idorretik topaketaren arriskura pasatzeko. Munduarekiko elkarrizketa hortan gure burua arriskuan jartzera deituak gira, aintzinetik jakin gabe zer ikasiko dugun hortik, jakin gabe ere nola tokiz aldatuak izanen giren.

Kristo piztuaz eman nahi dugun lekukotasuna ez da entzungarri izango baldin eta  gure garaiko gizon-emazteekin partekatzen dugun hizkuntzara egokitzeko arriskua hartzen ez badugu, jakinik (eta onarturik) kultura horretan Jainkoari erreferentziak premiatasuna galdua duela. Erronka da sinestea gure fedea handitua aterako dela altertasunen arteko proba hortarik. Azkenean, esperantzaren erronka da. Hitz batez, kontserbatismo antzuaren ordez esperantza pizgarria.

 

Peio Ospital   (2018-01-22)

Leave a Reply

*

Panorama Theme by Themocracy

Tresna-barrara saltatu