Zer dugu guk gehiago?

By , 2018/01/17 17:32

Arranoak airean gora goratik ikus dezake pentzean saturdina eta brixtan harrapa; guk ezin hauteman selauruko bihian arratoi taldea karruskan… Gepardoa Afrikako zelaietan 120 kilometro oreneko abiaduran; Usain Bolt, amerikar lasterkari zaluena fleitean, 40 kilometrotan ere ez… Ainarak, kilometroak eginik milaka munduan barna, barruki berean iazko habian erruten; gu hiriaren bestaldean maparik gabe galtzen…

Zergatik Jainkoak ez ditu arranoaren begi zorrotza, gepardoaren zalutasuna, ainararen hegaldaka ibiltzeko gaitasuna, hots, izadiaren ahal guziak denak batean gu gizakien baitan bildu, animalia guzien artean garatuenak girelako? Zergatik ez gu ere hegaldunak, ainara bezala? Fini orduan ibilgailuak, bide sariak, radarrak, prozedurak, istripuak eta alkotestak! Animaliek nasaiki aurkitzen badute naturan nahiko hazkurria, zergatik Jainkoak ez du gauza bera onartu guretzat? Orduan bai akabo supermerkatuak, fini ereite, uzta, lursagar biltze eta bizkarreko minak! Guk zoritxarrez lanari gogor behar lotu gure ogiaren irabazteko, jakinez gainera ez dela lanik denentzat…

Jendea kreatzean, Jainkoak erran du: “izan bedi gure iduriko, gure eiteko(Hasiera 1, 26). Haren iduriko, Haren eiteko egin bagaitu, zergatik gira ba hain mugatuak, hain ahulak? Zergatik goseteak eta izurriteak, minbizia eta Alzheimerra? Testamendu Zaharreko beste pasarte batek, ulertu ezean alegia, bete-betean gogorarazten dauku: “…jendeak, ordea, hauts eta errauts baizik ez dira (Ben Sirak 17,32). Ez dea ba hor sekulako kontraesana, Jainkoari dena posible bazaio? Alde batetik jendea Jainkoaren iduriko eta bestetik hauts eta errauts?

 

“Zer da jendea, Zu hartaz arduratzeko?…” (Salmoak 8,5) gogoetatzen du alta salmoen idazleak. Jainkoak ematen ahal zizkigun gorago aipatutako ahalmen guziak baina ez zaio egoki izan. Haren iduriko, Haren eiteko egin gaitu, nahiz garen hauts eta errauts, dohain neurtezinezko bat emanez, animalia guzietarik bereizten gaituena: Eman dauku BIHOTZ bat! Ez haragizkoa, gure animalia haurrideekin partekatzen duguna eta noizbait lurpean behin betiko ustelduko dena, baina barnekoa, barne-barneko BIHOTZA (edo maitasuna), Jesusek berak gizon egitean jantzi duena! Haren iduriko, Haren eiteko BIHOTZA (edo maitasuna), zerura gurekin eramanen duguna!

 

BIHOTZ (edo maitasun) hori, Jesusi lotzen gaituena, Jesusek mugarik gabeko bururaino eraman du guretzat, gurutzeraino. Saindu handienek ahuspez sumatu dute, hala nola, urrun joan behar gabe, Mixel Garikoitzek – “apez saindua” izengoitiz Kanbon – Betharrameko Jesusen BIHOTZ Sakratuaren kongregazioaren sortzaileak.

«Hau nere gorputza da, zuentzat emana. Egizue hau nere oroigarri» (Luk, 22,19) erran du Jesusek. Hitzez-hitz hartzen baditugu Jesusen erranak setati eta temati zulatu nahian misterioa, zientzialariak iduri, nola deabru ogi eta arno bilaka daitezkeen gorputz eta odol, Jesusen BIHOTZA (edo maitasuna) bazterrera utziz, Jesusek BIHOTZEZ (edo jendeen maitasunez) mugarik gabeko bururaino, gurutzeraino egin duena ahantziz, orduan “transubstantziazioa” eta holako bihurrikerietan eror gaitezke…

 

Izanik aberats ala pobre, boteredun ala xume, atzo Jesusen denboran ala gaur ere berdin, BIHOTZ (edo maitasunik) gabe harrak baizik ez gira, animalietan dohakabeenak… “Jendeen eta aingeruen hizkuntzez mintzaturik ere, maitasunik ez badut, brontze dulundaria edo zinbal burrunbaria baizik ez naiz. Profezi dohaina, misterio guzien eta munduko jakintza guziaren ezagutza, bai eta mendiak lekuz aldatzeko fedea ukanik ere, maitasunik ez badut, deusik ez naiz. Dutan guzia behartsuen artean partekatu eta neure gorputza erretzera emanik ere, maitasunik ez badut, hori deusetako ez dut.” (1 Korintoarreri 13,1-13).

David Acheriteguy

Memorioa, iraganaren geroa.

By , 2018/01/03 17:50

Memorioa

Memorioa, iraganaren geroa.

 

Mikel deitzen den mutiko koxkor  hau herriko erretira-etxe,  edo  hitz arruntez deitzen dugun zahar-etxe ondoan bizi da. Ttipitatik etxe honen inguruetan dabila. Denek ezagutzen dute, eta denak ezagutzen ditu.

Eskolatik landa maiz xaharren artera ausartzen da. Clementine andereari , pianoa jotzen duelarik, miretsia egoiten zaio entzuten. Maixan andereari, urritzezko makila hartzen dio eta eskuetan firrindan itzulikatuz “makilaria”-rena egiten.  Gehexanek aldiz beti badu pilotako ixtorio bat orroitarazteko. Inaziok, pasatzean besotik harrapatzen duelarik, beldurrezko otso ixtorioak kondatzen dizkio, ahots ozen ikaragarri batekin. Josefina aldiz bere xokoan  jarria egoiten da, beti ixilik. Mutikoak maite du honen begi eztien soa.

 

Gaur, afari denboran Mikelek entzun du amak aitari erraiten, hasperen batekin : “Gaixo” Josefina!

  • Ama ? Zergaitik erraiten duzu “Gaixo” Josefina ?
  • Andere Josefinak, memorioa, oroimena galdu baitik !
  • Ama! Zer da oroimena ?
  • “Oroimena” duk hire buru xokoan, atxikitzen ditukan ohidurak, hitzak, gertakari bereziak, jendeak… mila  irudi, usain eta nik dakita… Burua liburutegi bat liburuz betea  bezala duk !

 

Biharamunean, erretira-etxean, Mutikoak Gehexani galdatu dio deplauki :

  • Zer da oroimena ?
  • Orroimena duk… gauza zaharrak gutan bizi ditugunak! Badakik : trebetasun bat bildu dukana, gero gauza berrien sortzeko dukan ahalmena.

Mutikoak ez du ulertu eta Clementine-i galdatu dio :

  • Zer da oroimena ?
  • Buruan mila gauza baditiat, aspaldikoak, farfailak, irringarriak… puzzle bat bezala. Iduri zaitak burua dutala tupina huts bat, dilin, dalan, dena musika. Inazio! Erraiozu zuk zer den  “Oroimena” ?
  • Oh! Enetzat ? Oroimena ? Lanbroa !

Maixanek gehitu dio ahapetik  :

  • Mutikoa ! Oroimena, altxor bat duk. Urrea balio dik !

Klarak, erizainak, Mikeli keinu egin dio hurbiltzeko :

  • Putil, oroit hadi heure oroitzapenak aintzinean ditukala. Hire ametsak dituk!

Zuzendariak Klarari bulegotik oihuz :

  • Zer nahi du mutiko horrek ?
  • Nahi du jakin zer den oroimena !
  • Erraiozu hemen oroimena eskas dugula eta amnesia  sobera !!

 

Etxera itzuli delarik, Mikelek, erretira-etxeko izeian dilindan ezartzeko hartu ditu, nahas-mahas, pilota borobil urdina, Konpostelako itsas maskorra, Lourdes-eko medaila bat. Andere Josefinari  erakutsi dizkio :

  • Hau broileria !! Zer ekartzen daukuk hor ? Oi, oi, maskorra !

Josefinak beharrian eman du.

  • Entzuten diat itsasoa. Orroitzen nauk lehen aldian itsasoa ikusi nialarik Biarritzen, hondartza kaldan… ura gazia…

Eskuetan hartu medailari begiratu diolarik, begi eztien hegian malko bat agertu zaio. Pilota eskuraturik bat batean :

  • Oi … eta hau? Pilota ! Gure eskolako pilota bezala! Ah zein ontsa jostatzen ginen lagunekin!

Eta trakeski bota dio pilota Gehexani. Gehexanek Inaziori. Honek huts egin eta denak irriz karkailaka, trikili-trakala, pilotaren gibeletik…haurrak bezala hasi dira.

Haur txar bat dela medio xaharrek elgarrekin memento goxo bat  bizi izan dute. Maskor bati esker, Josefinari oroimena piztu zaio.  Orroitzapen ederrenak oraino arrapiztekoak baitituzte. Bizia errotik bizi behar baitugu, une bakoitz; opariak irekitzeko dugun gutizia berarekin. Gogoratuz nor nahi izanik ere  gaur bihar baino gazteago girela. Beraz, Esperantza eder batek bizi zaitzatela urte berrian zehar !!

Johanes Bordazahar

Panorama Theme by Themocracy

Tresna-barrara saltatu